Bayer for Healthcare Professionals

Relevante informatie binnen handbereik

Products & services

Winnende projecten 2018

Clinical Scientist Award: Mass spectrometry imaging for tissue differentiation of orbital masses by Kamil Laban, MD (UMC Utrecht)

Non-Hodgkin oogkas-lymfoom (NHOL) is de meest voorkomende primaire oogkas-kanker in volwassenen. De ziekte kan uitzaaien en is dodelijk als het niet op tijd behandeld wordt met bestraling of chemotherapie. Vroege en accurate diagnostiek is daarom essentieel voor de juiste behandelstrategie. Het is vaak lastig deze ziekte te onderscheiden van andere oogkas-aandoeningen, in de meeste gevallen de niet-specifieke oogkas-inflammatie (NSOI). De huidige gouden standaard, histopathologie van een biopt, is niet altijd mogelijk door de diepe lokalisatie van de ziekte in de oogkas en niet altijd eenduidig als een biopt wel mogelijk is. In dit onderzoek kunnen we door middel van een geavanceerde techniek (massa-spectrometrie-imaging) zeer gedetailleerd moleculaire profielen van het ziekteweefsel en het omliggende weefsel maken. Daarmee kunnen we sneller en nauwkeuriger een onderscheidt maken tussen NHOL en NSOI, zodat de juiste behandeling eerder kan worden gestart.

Scientist Award: Unraveling the role of steroid hormones in the etiology of chronic central serous chorioretinopathy by Roos Schellevis, MSc (Radboudumc)

Centrale sereuze chorioretinopathie (serosa) wordt gekenmerkt door een vochtophoping tussen de lagen van de retina. Dit zorgt voor een vervorming van het gezichtsveld, een klacht die veel invloed heeft op de dagelijkse activiteiten van deze patiëntengroep, die met hun leeftijd van 45-55 jaar nog midden in het leven staat. Hoe serosa ontstaat is nog onbekend, maar in de literatuur zijn verschillende associaties beschreven met o.a. steroïdegebruik, stress, en het mannelijke geslacht. Al deze klinische associaties duiden op een belangrijke rol voor de hormoonhuishouding in het ontstaan van serosa. Daarom willen we een test uitvoeren om tegelijkertijd 17 verschillende steroïdehormonen te meten in het bloed van serosa patiënten en een gezonde controlegroep. Het vergelijken van deze twee groepen stelt ons in staat de hormonen te identificeren die iets te maken hebben met het ontstaan van serosa. Een beter begrip van het ziektemechanisme zal ons aanknopingspunten geven voor verder experimenteel onderzoek en ons helpen om de behandeling van de serosa patiënt te verbeteren.